انتظار طبیعی جدید

من اخراج از دبیرستان تقریبا قبل از من وجود دارد. من بیش از حد بیمار به حضور در کلاس و مدرسه خصوصی را دیدم که به عنوان زمینه ای برای اخراج. سیستم ایمنی بدن من رفته بود ، بدن من بود و هر دو حمله خود را و قادر به دفع حملات از خارج تهدید. یک سال بعد با بهبود سلامت و سعی کردم با حضور در مدرسه محلی بالا. از من خواسته برای یک مسکن است که ممکن است به محافظت از من (و دیگر دانش آموزان) از عفونت; تواند وجود داشته باشد برخی از اسپری ضد عفونی کننده دست در اطراف مدرسه ؟ جواب نه بود. آنها توضیح داد که فقط به خاطر سیستم ایمنی بدن من نمی تابع معنی نیست که آنها مسئول حاوی گسترش میکروب ها.

زمانی که من آمد به دانشگاه استنفورد, Teri آدامز و OAE کارکنان بسیار بیشتر مایل به جای اطمینان خود من اتاق و حمام نگهداری می شدند را از سر عفونت و میکروب مخرب. کلاس اما یک داستان متفاوت است. هیچ دلیل قانع کننده برای من شاگردی به دور ماندن از کلاس زمانی که آنها بیمار بودند—و چه کسی می تواند آنها را سرزنش سه ماهه سیستم بی رحم در بسیاری از راه—و نه بسیاری از آنها دیدن هر گونه نیاز به پوشش دهان خود را هنگام سرفه نزدیک من. این نیست خشم من نداشت اما من ناراحت. آن را تقویت درس گرفتم به عنوان یک نوجوان جوان که در جهان ساخته نیست برای کسی که با یک سیستم ایمنی خطر بیافتد و من حق را به انتظار می رود آن را به.

شما می توانید تصور کنید که وقایع کنونی تا حدودی عجیب و غریب برای من. برای اولین بار از من شد ضعف سيستم ايمنی از سیستم ایمنی بدن من از دست این توانایی برای مبارزه با عفونت با هر قدرت دیگر نگران آلوده و آلوده شدن توسط غریبه ها. هر روز من در مورد این که قبلا “غیر ممکن” تغییراتی که در حال ساخته شده برای نگه داشتن عفونت از گسترش.

اما آن را فقط در نگرش نسبت به عفونت است که تغییر کرده است. بزرگترین ترس من بوده است که من قادر خواهد بود برای کسب درآمد و بیمه درمانی با توجه به ناتوانی من برای کار در یک دفتر به طور منظم کار. من شرایط مزمن معنی است که در دفتر کار پنج روز در هفته 8 ساعت در روز خواهد شد و هرگز امکان پذیر است. اما من باید جبران فیزیکی من ناکارآمدی با تبدیل شدن به انبوه مولد هنگامی که بدن من است احساس به عنوان به خوبی به عنوان آن می تواند. من کار به سرعت انجام می شود و زمانی که من احساس می کنم خوب من کار برای ساعت های بی شماری را برای این بار من می دانم من خواهد بود بیش از حد بیمار است. اگر من می تواند کار از خانه من می تواند یک حالت عادی اشغال. تا همین اواخر این مفهوم مواجه شد با شک و تردید و تحقیر از بسیاری از کارفرمایان. هیچ دیگر. غیر ممکن است یک بار دیگر در حال تبدیل شدن کمتر.

تغییرات خواستار COVID 19—آگاهی از عفونت های فراگیر نگرانی برای بهداشت دسترسی از راه دور به کار هستند به یاد ماندنی شیفت خواهد کرد که تاثیر افراد با بیماری های مزمن و امیدوارم برای سال آمده است. ناتوانی فعالان باید سال ها وقت صرف مبارزه با این ساختاری بهبود; در حال حاضر محقق شده اند در طول چند هفته. اینها امیدوار اقدامات است. و هنوز نیز وجود دارد ترس است.

وقتی که من خواندن op-ed قطعه گوش دادن به سیاستمداران و تظاهرکنندگان خواستار سالمندان و جمعیت های آسیب پذیر به ماندن در خانه به طور نامحدود به طوری که بقیه از “ما” می تواند به “عادی” قفسه سینه رشد می کند ، من مطالعه ناتوانی تئوری و تاریخ یهود; هر دو به من آموخت که من در جمعیت هایی که می توان به راحتی othered. هنگامی که مسیر غیرانسانی را آغاز کرده است و حتی در سطح خرد عواقب دنبال کنید. من نگران آن است که انگیزه های دوقلو به فشار ضعف سيستم ايمنی بیشتر به حاشیه جامعه و یا به سادگی قبول است که ما مرگ اجتناب ناپذیر برنده خواهد شد که در راه من نمی تواند پیش بینی کند. آمریکا ایده آل است که آزادی های فردی مهم تر از جمعی زندگی جدید است. ما باید فقط نگاه به تفنگ مقررات کنید که فردی “آزادی” اغلب برنده بیش از شایع رفاه در این کشور است. من نگران است که هنگامی که ما با قرار دادن یک ارزش اقتصادی در زندگی انسان زمانی که ما در محل های اقتصادی خروجی بالا زندگی انسان تنها نتیجه گیری منطقی این است که زندگی من هیچ ارزشی ندارد یا بسیار کم است. من احساس خطر برای جامعه معلولین و تمام کسانی که بخشی از آن را.

آن است که یک ایده جدید که ایجاد اغلب می آید پس از تخریب. از دست دادن فاجعه بار زندگی و رفاه اقتصادی که ما در حال دیدن و ادامه خواهد داد برای دیدن وجود دارد بسیاری از امکانات دنیای جدید خواهد بود. بدون شک جهان متفاوت خواهد بود پس از این بیماری همه گیر. از دست دادن زندگی یک تقلید مسخره امیز, وحشت است که ادامه خواهد داد به آشکار شدن و نمی توان سوگواری تا حد زیادی به اندازه کافی. اما چه می شود ؟ را تهدید بیماری در اطراف ما ما را به پذیرش بیش از بیمار یا کمتر ؟ خواهد اختلالات به ما چگونه یاد بگیرند و کار و زندگی ما را بیشتر تحمل تفاوت یا کمتر ؟ را از آسیب پذیری های از جمعیت های خاص خود را در تلاش به خط مقدم یا ما جلوگیری از چشم ما به درد و رنج خود را رد و آنها را به عنوان وثیقه آسیب هایی که نمی توانند یا نباید ذخیره شود ؟

در سایه انقلاب صنعتی تنیسون نوشت:

“امکانات’, طبیعت, قرمز در دندان و پنجه …

O عمر که بیهوده و سپس به عنوان ضعیف!

O برای صدای تو به راستی و برکت!

چه امید پاسخ و یا جبران?

پشت پرده, پشت حجاب.”

امروز ما در مقابل طبیعت در آن در خام ترین وحشی و خشن ترین دولت و من تعجب می کنم من نگران آنچه ما پاسخ خواهد بود چه انتخاب خواهد ما را. ما نیاز به این شر و سوالات آن به شمار است. این وحشتناک, رنگ پریده تخریب نیز یک فرصت برای بازسازی بهتر و جامع تر جهان است. هر کس سزاوار بهداشت و درمان هر کسی سزاوار فرصت برای کار در راه است که بدن خود یا خانواده و یا دیگر تعهدات اجازه می دهد تا نیازهای همه سزاوار به عنوان درمان مهم و معتبر است. ما باید انتخاب کنید برای قرار دادن کسانی که آسیب پذیر هستند به دور از فشار آنها را حتی بیشتر به تاریکی رها کردن آنها را به عنوان اقتصادی فداکاری که باید بمیرد و یا باقی می ماند “پشت پرده”.

تماس با جن, Ehrlich در jene91 ‘در’ stanford.edu.

tinyurlis.gdclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>